|
Önce Zulüm Ekildi Toprağa!
Önce zulüm ekildi toprağa,
sonra boyverdi acılar...
Ve filizlendi intikam.!
Bilendi hançerler,
kin masatlarıyla...
ve sonra dağlar konuştu
kendi diliyle.!
Gençler vuruştu enginliklerde;
dişe diş...
Ve izleri kaldı toprakta Savaşın;
kuralsız,
kirli,
acımasız...
Ve acıya doydu hayat.!
vuranlar,
vurulanlar,
kurbanlar...
Ölüm döşeğinde yine hayat!
tüm gerçekliğiyle
Ve tekrar dönülürken,
başlanılan yere!
Güneş,
yine soylu doğuyor!
Toprak,
yine döl veriyor!
Bağrında vakitsiz yatanları
saklamak istercesine.!
Halil
Alp |