|
Bir Zamanlar...
Bir zamanlar bende çocuktum;
Sayarken yıldızları,
katran gecelerin serinliğinde...
Rengarenk bilyelerim,
topacım,
masmavi göklerde yüzen,
rüzgar kanatlı uçurtmam vardı...
Alnımda nazarlığım,
boynumda asılı
üç köşe muskam,
ve iskeleti söğüt ağacından ,
saçları kınalı bebeğim:
Kejê
Köyümün tozlu yollarında,
naylon papuçlarımın,
masum izleri....
Kırlara serpili soluğum,
ve bahar yağmurlarıyla,
filizlenen hayatım vardı...
Masallarla bezenmiş bir dünyada,
arardık ab-ı hayatı...
Yedi başlı ejderhalar
ateş püskürür,
Geçit vermez(di) kaf dağı...
Kâh Qanqolo (Keloğlan) olur,
çıkınımız belimizde,
yollara düşer...
Kâh Köroğlu olur,
Bingöl dağına konaklar...
ve Koğ tepesinde;
Güneşin doğuşunu beklerdik
kıpkızıl,
soyluca...
Kâh pepuk olur
kardeşe ağıtlar yakar,
kâh Siyabend olur,
Sipanın eteklerinde
can verirdik...
ve ağıtlar yakılırdı,
Xecênin kaderine...
Günaha bulanmamış,
temiz rüyalar;
süslerdi uykularımızı!
Ay hep fısıldaşırdı,
yaşlı dünyayla...
Bizlere göz kırpardı yıldızlar,
bir bir kaçışırken...
Halil
Alp
|