Ülkem

Bizim “Keko”

Tütün tabağıma sevda işlenmiş

Ağıt

Söyle Kurban

Hayyamın Çırağı

Bir Koçerin Kızı

Ana

Önce Zulüm Ekildi Toprağa!

Ne ilk Nede Son

Çocuk Ordusu!

Bir Zamanlar

Çığlık

Wek Pîsperikan

Kulmek Av Kulmek Ax!

 














 

ANA

 

Ben vurulduğumda,

bir seher vaktiydi Ana:

Daha doğmamıştı Güneş,

Koğ tepesinden;

kıpkızıl,

mert gülüşüyle...

 

Şaha kalkmıştı acılarım,

heybetli bir dağın yamacında...

Az ötemde bir Pınar,

ağlıyordu sessizce!

Uzanıp içemedim,

dizlere derman suyundan...

avuç açtım nazlı sesine!

uzanıp içemedim Ana,

avuç dolusu,

Kana kana!

 

Ben vurulduğumda,

bahardı Ana;

toprak,

buram buram,
yaşam kokuyordu!

yanıbaşımda titreyen Kardelenler,

maviliklerde

al Turnalar...

 

Sardım son cigaramı Ana,

tellerinden sevda kokan...

ve bıraktım son yudumumu,

tüm kederlerin üstüne!

Ve kaldı geride Ana:

ülkemin kırlarına serpili soluğum,

toprağına gömülü,

yarım kalmış gülüşüm...

 

Ben vurulduğumda,

daha çocuktum Ana!

Bir cebimde bitmemiş masallar,        

diğerinde acılarım...

ve yüreğimde sen vardın Ana!
 

Halil Alp

Mahsus Mahal Dergisi (12. Sayı)

 

www.mahsusmahal.com